ملاحت

گلایه

ملاحت — Sun, 29 Apr 2012 15:17:36 GMT

دلم عجیب گرفته ..گاهی فکر میکنم خداوند چرا گاهی اینقدر سخت میگیره ..اونم وقتی دارم اینفدر ساده میرم...یاد فیلم زیبای نان و گل می افتم ..موضوعش رو نمی گم خودتون ببینید.. حس مرد ساده توی فیلم رو کاملا می فهمم..دست بر قضا یه جورایی با من فامیلم حساب میشه..)آخرش این مرد بیرون در یک مجلس موعظه نشسته و پنهانی کفش کسانی رو پاک میکنه که برای شنیدن آمدن ..موعظه کننده می گه:"

دوستی وقتی برای خداوند باشه توش سختی نیست..اونایی که تو دوستی کم میارن واسه اینه که مبدا اصلی رو گم کردن.. واسه همین کم میارن...گرنه اصل در دوستیه..وعشقه ..و وقتی این دو برای خدا باشه که کم نمیارن همینه که حافظ میگه:

بشوی اوراق اگر همدرس مایی

که علم عشق ..در دفتر نباشد..."

حالا روی حرفم با توست

خداوندا وقتی این قلبو به من می دادی می دونستی باری رو یر دوشم گذاشتی که بر کوه ها سنگینه...پس خودت کمکم کن..می دونی که در دوستی صادقم.به تو از این که صداقتم رندی تلقی بشه و بر من انگ ریا کاری بخوره( اونم از جانب چه کسانی!!!) شکایت میکنم..گلایه مو به تو میگم..تو بیش از هر کسی از درون من آگاهی...

(بدون عنوان)

ملاحت — Sat, 28 Apr 2012 18:41:08 GMT

مدت زیادی است که نتوانسته ام برایتان چیزی بنویسم. شرمنده ام اما حقیقت ان است که انبوه انجام نداده ها مانع میشد .
هنوز وسط یک طرح تحقیقاتی مزخرف کاری ام که به موقعش برایتان چیزی درباره آن هم خواهم نوشت.از سه کتابخانه و چهار کمد وسایلی را ..وامروز هم چون امکان انجام ان کار نبود توانسته ام.. هنوز کل کاغذهای توی اطاقم را.. هنوز مقاله ماخوذ از پایان نامه ام را..و هنوز چه بسیار هنوز ها.. راستش سال آسانی را آغاز نکرده ام و این به خودی خود بد نیست اما بد هنگامی ست که.. بگذارید برایتان قصه ای از قصه های کودکی ام را بگویم.باشه؟
هشت نه ساله که بودم هنوز خانه ام کوچکتر از حالایش بود و باغچه بزرگی وسط حیاط اش و در ختی بلند که هزاران گل ریز قد سر انگشت یک نوزاد میدادو عطرش ..عطرش را ته قلبم نگه داشته ام بلند تر از آن بود که بتوانیم.. من و امیر برادر م از تنه اش بالا بکشیم..تنه اش بعد یه گره صاف بالا می رفت .با این همه من و امیر پا بر همان گره میگذاشتیم و تا جایی بالا میرفتیم و..
بزرگتر که شدم آن درخت بلند و سر بر آسمان از درون پوک شد یک روز بد پاییز پدر و یکی از دایی ها قطعه قطعه با اره بریدندش تا بادهای وحشی پاییز دوست قدیمی ما را بلای جان خانه نکند ..همان وقت ها بود که داستان درخت بخشنده شل سیلورستاین را خواندم..درخت بی بروبرگرد روایت کوتاه سبزی از زندگی مادر بزرگ بود.مادر مادرم.. زنی که برغم همه سادگی و مهربانی و بی ریایی اش و برغم شکستگی دو پا و محدودیت بسیار در حرکت.. میخواست مادر هشت فرزند و معلم خیلی ها و خاله و زن عمو و که ...که خیلی ها باشد ..مهربانی او بی منت و بی توقع بود و قلب بزرگ و بخشنده اش بی که خودش یا ما بدانیم مدتها در مرحله نهایی بیماری قلبی یا مرحله غیر قابل برگشت تپیده بود..این قلب مثل حقیقت خودش بزرگ بسیار بزرگتر از یک قلب عادی شده بود..با دیواره هایی نازک که بسختی خون را به رگ های مادربزرگ که مثل آوندهای گیاه سبز و سرخ بودند می فرستاد ..
مادربزرگ بی که بداند.. بی که حتی خودم بدانم الگوی من بود ..من تنها گستاخی و سرکشی دیر رس خودم و طغیانم در برابر ظلم را ازو به ارث نبردم.
مادربزرگ درخت بخشنده بود همه چیزش را داد تا کسانی را که دوست می داشت شاد و راضی نگه دارد . برای او حتی در سنین پیری عار بود کار نکند هنوز نشسته بسیار بسیار کارها ازو بر می آمد و هنوز مهربان بود. گنجینه ای از متل ها و مثل ها بود و همین که نام امامان یا پیامبر را می شنید نا خود آگاه صدایش میگرفت و اشک در چشمش می نشست و در شیار های گونه اش گم میشد ..

من بی شک مثل درخت یاس کبود خانه یا مثل مادر بزرگ.. یا مثل درخت بخشنده داستان های عمو شلبی نیستم..
گاهی متوجه می شوم تازگی ها چیزک های اندکی را برای خودم یا کسانی که هنوز برای خودم از خودم عزیزترند در گوشه ای پنهان کرده ام..
شاید از آن رو که فرجام مادر بزرگ .و فرجام یاس کبود حیاط خانه مان به شیرینی داستان درخت بخشنده توی قصه های عموشلبی نبود ..
از شما چه پنهان ..از خدا پنهان نیست..به نظر می آید هرچه بیشتر به آن سوی حیات نزدیک میشوم مادربزرگ و مهربانی های بی دریغ و بی منت و توقعش را بیشتر درک میکنم..تنها یک چیز سخت آزارم میدهد.. محبت بی پایان مادربزرگم نتوانست ریشه بسیاری کینه ها و عقده ها را بخشکاند و نهایتا ..شرمسارم که بگویم قلب بزرگ او از عقده های کوچک اطرافیانش شکست خورد.. گاهی گمان میکنم او از دلشکستگی مرد..وگرنه هنوز..و از این است که گاهی...

از "درخت بخشنده"بودن میترسم..اگر محبت و عشق ما کسانی را که دوست میداریم تنها پرتوقع و خودبین کند ( چنان که می بینم در برخی نزدیکانم چنین شده..)اگر نبود ما به حال عزیزی که دوستش می داریم بهتر است تا بودن ما.. هنوز هم میتوان درختی بخشنده بود ؟
اگر بودن ما حتی وقتی سعی می کنیم آزاری نرسانیم اینقدر گرانبار است .. اگر اگر ..اگر مایه آزار و کدورتیم ..دیگر چرا مانده ایم؟

اول دفتر به نام ایزد دانا.

ملاحت — Mon, 09 Apr 2012 11:00:37 GMT

سلام

عیدتون با 21 روز تاخیر مبارک به قول معروف گفتنی دلتون سبز و سرتون خوش باد ( یاد مرحوم اخوان ماندگار)

می دونم که عذر خواهی بابت این همه تاخیر سودی نداره اما چه کنیم که کارها پایان ناپذیره

یکی یکی با همه آشنایان عزیز به قول ما گیلکا" عیده مصافا" میکنم( تصافح عیدانه ) میکنم.

راحله عزیز

عیدت در این گوشه نامجازی هم مبارک.برات سالی و سال هایی پر از آفتاب باران از خدا تمنا میکنم.. سال هایی که رنگین کمان زندگیت در اون همه رنگ های شاد و زیبا رو داشته باشه..

(بد جنسی کنم :آقای چینی کارو دیروز در جوار یک کتاب فروشی دیدم. چگونه؟ بسادگی. داشتم با تاکسی از خیابون دانای علی می اومدم. حسی به من گفت :پیاده شو. منم پیاده شدم و 10 قدم بالاتر این وجود عزیز رو زیارت کردم.راستی راحله رنگ مورد علاقه نازنین چیه؟)

ای همه دوستان حقیقی فضای مجازی من سلام و عیدتون مبارک.

امسال از بس کار های عیدانه کردم هنوز داره جانم در میره و کارها تمام نشده. بزودی با بسی نوشته اندر احوالات ادبا و نقادان و نقد فیلم و قصه و شعر خدمت میرسم ایشالله. خدا همه تانه بداره. یا علی!

مثلث زهرآگین

ملاحت — Fri, 24 Feb 2012 12:26:08 GMT

صبای عزیز

دوستانت به قول خودت هاله - حنانه و البته خودت بتدریج مشکل که چه بگویم برزخی را که در آن هستی برایم تشریح کردند . من ترا هیچوقت ندیده ام و آنچه در اینجا می نویسم قضاوتی نیست درباره تو. اندیشه ایست درباره موقعیت تو. به خواست خودت و آن دو خواهر این متن را برایت فرستادم. و پیش از هرچیز عین قبلاً تاکید میکنم که من نه معلم ام نه قاضی نه مشاور و نه روانشناس .. تنها غریبه ای هستم که با داشتن بخشی از یک واقعیت ناگزیر شده آن را با واقعیت های دیگری قیاس کند ..

درباره تعلق خاطر تو .. راستش مانده ام چه بنویسم.. بنویسم اشتباه میکنی؟ بنویسم بمان؟ بنویسم برو؟صحبت آن است عزیز من که وقتی حساب کار آدم با جناب دل می افتد متقاعد کردن و دلیل آوردن منی چند ؟

تو در سرزمینی دیگر داری درس می خوانی و شاید شرایط آنجا ترا متقاعد کرده که قلبت می تواند هر جوری بماند و دوست بدارد .. عزیزمن .. قلب بعضی آدمها با تغییر آب و هوا عوض نمیشود .. قلب شرقی ایرانی لامصب دربدری که..

نمی دانم از کجا شروع کنم که .. بگذار از "در آزمایشگاه "شروع کنم . همان در آزمایشگاهی که تو و جناب !!!تویش کار های تحقیقی تان را روزانه گاه تا شش ساعت انجام میدهید . دری که آن دختر که او قبلاً دوستش داشت( و دارد )با اجازه دوستان و اساتید رویش یک قلب قرمز مایل به بنفش با مواد شیمیایی کشیده.. دری که به قول تو "هر والنتاین و هر سه شنبه برمی گردد و به آن نگاه میکند تا باز شود و آن دختر "سانای "از آن بیاید تو ..دری که به خاطر حضور و مهربانی تو می تواند بدون درد و خشم به آن نگاه کند .. اما تو چه دوست من؟

تو وقتی او به آن در نگاه می کند چه احساسی داری؟

شاید نیوزلندی که آن دختر به آن رفته و او عشقش را رها کرده تا در آن درس مورد علاقه اش را بخواند از حالای مالزی تو و او بسیار دور باشد. اما قلب او چه؟قلب او به تو چقدر نزدیک است دخترم؟

بی شک آن دختر باید می رفت .. بی شک دوست تو نمی توانست برود .. بی شک راه هایی هست که آدمها را بهم می پیوند و از هم جدا می کند .. بی شک در آن لحظه های بد او.. خداوند ترا فرستاد تا به قول خودت مرهم و تسلای خاطر او باشی .. اما حالا چه؟از تو چه مانده است ؟

آیا همان دختر شادی که به کوالالمپور آمده بود تا سلول های بنیادی را مطالعه کند چیزی از بنیاد شادی و آرامش در خود دارد؟اینها جملات من نیست جمله های خود توست در آخرین نامه ای که فرستادی..

من تردیدی ندارم که این جناب ترا..هم دوست دارد..

اما با توصیفاتی که فرستاده ای تنها مثل یک دوست..یک مرهم برای گذر زمان..تردیدی ندارم که خوبی و مهربانی تو اثر گذار بوده عزیز من اما نه آنقدر که این آدم ترا در ذهن خودش با او که جذاب و توانا و ثروتمند و خوش و لباس و به قول خودش" شیرین حرکات "بوده قیاس نکند ..تو مرهم او ودوست زمان حال او هستی .. اما آیا او برای تو به حال و گذشته و آینده هم فکر می کند ؟

اگر آن طور که نوشته ای او چیزی چیز هایی در صورت ترا با تغییر بهتر می داند

.. اگر هنوز گاهی چنان حساسیت شدیدی به نام و خاطره سانای نشان می دهد که تو ناچارشوی نامه ای پنج صفحه ای برای من بیگانه-گیرم امین -بفرستی ( با همان آن اشک هایی که هاله-حنانه برایم نوشته اند)

اگر برای او تو خوب هستی وآن دختر بهترین..

عزیز من..اگر تو برایش هستی چون آن دختر نیست

اگر عشق بی دریغ و سرشار تو که در آن کلاس و همکلاسی هایت مثالی شده فقط به خاطر نبودن عشق ان دختر پذیرفته شده عزیز من.

.و خلاصه اگر تو او را بی اگر و بی قید شرط دوست می داری و او ترا با این همه اگر

و آن هم تنها برای گذراندن زمان حال ..

مرا ببخش اما سخت در اشتباهی و سخت داری خودت را فریب می دهی حتی اگر با هوش ترین دختر آن دانشکده لامصب باشی..

در دانشکده ما چند ماه پیش بچه ها درباره موضوعی تحقیق میکردند که شاید دانستن آن به تو کمک کند و آن تفاوت عشق سیال و عشق حقیقی بود .عشق سیال از دید رفقای هم دانشگاهی ما در زمان حال سخن میگوید و عشق حقیقی ابدیست..و خیلی چیزهای دیگر که حال و حوصله آن را ندارم برایش توی این نامه توضیح بدهم از سمانه و محمد و ابوالفضل می خواهم آنچه را در این سمینار ارائه کردند برایت ای میل کنند. ( اگر قولشان قول باشد.)

دوست نادیده من

"برای دوست داشتن دو قلب لازم است,قلبی که دوست بدارد و قلبی که دوستش بدارند"شاید روزهایی برسد که کسی را چنان دوست داشته باشی که هیچ زیبایی از زیبایی های این دنیا نباشد که ترا بیاد زیبایی و عظمت عشقی که به او داری نیندازد اما.. عکس این ماجرا هم هست؟

آیا وقتی او به آن قلب بنفش مایل به قرمز نگاه میکند یا به هرچی دیگر .. تو یا نگاه ترا بیاد می آورد؟

آیا این تنها احساس قدر دانی و وظیفه شناسی و به قول ما وجدان-درد او نیست که وقتی توی لاک خودت میروی آن هم نه به تمامی.. تنها با بخشی کوچک از قلب و احساسش او را بر میگرداند؟

آیا اگر آن دختر بود هنوز هم تو برایش ارزشمند بودی؟

آیا اگر روزی در آینده قرار باشد بین تو و سانای یکی را انتخاب کند نه خود عاقل او .. آن کس که قلب او انتخاب میکند تویی؟

اگر این حالایی که تویی به قدر گذشته ای که نیست و نمی خواهد باشد پر رنگ.. ارزشمند و دوست داشتنی نیست...

اگر نیستی همین حالا که هستی..

اگر همین حالا که هستی و حضور داری نسخه کمرنگ یک نفر دیگری..

اگر همین حالا که این همه هستی ..وجود غایب یکی دیگر .. حالا به هر دلیل زیبایی.. دانایی.. ثروت.. پختگی .. توانایی در دیگران را مجذوب خود کردن ...از تو بیشتر است..

اگر بودن تو منوط به اگر هاست ...

اگر ..اگرهااگر..ترا به او وصل میکند ..

اگر بی چرا و بی علت دوست میداری و با علت و با ملاحظه دوست داشته میشوی..

.بیهوده مانده ای عزیزمن..شرمنده .. تا حالا با چنین زبان تلخی با کمتر کسی جز خودم حرف زده ام.. اما گاهی تلخی لازم است..

من در دوران کار و زندگی ام زنانی را به واسطه شغلم دیدار کرده ام که شاکی بودند که همسرشان ( که گاه فردی روشنفکر هم محسوب میشد) در نزدیکترین لحظات زندگی آنها را در ترازوی قیاس با دیگری .. عشق پیشین و .. گذاشته اند..آدمهای بزرگ و قوی و نیرومندی که درون شان پر از ویرانی بود ..بعضی بروی خود نمی آوردند اما..بعضی شان بیمار شده بودند و خود و دیگران را می آزردند و بعضی با بزرگواری تلخ و درد ناکی تحمل کردند( یکی شان هم مانده تا دختر بیشت و هفت ساله اش دومین فرزندش به دنیا بیاورد تا او بتواند براحتی از همسرش در سن 57 سالگی طلاق بگیرد ..در جواب چرای من این خانم گفته بود که 15 سال است از وجود همسر دوم مطلع است اما از آبروی همسرش و اثرات این طلاق بر زندگی بچه ها نگران است و قصد ندارد آبروی همسرش را ببرد فقط می خواهد دیگر ناچار نباشد از خودش دل خودش دلی که سالها بی توقع زندگی کرده شرمسار باشد ..به می گفت :"می دانی ؟خسته شده ام..حال ندارم مثل بقیه ترازوبگیرم دست بگویم این را من گذاشتم و او نگذاشت و ... )

صبا! در جامعه ما هر روز تعداد کسانی که می پذیرند کسی در کنار دیگری در قلب محبوبشان باشند زیاد تر میشود ..کسانی که حتی به کمتر از این هم.. برخی هم به دلایل اقتصادی و عاطفی و .. و.. چاره ای جز این ندارند..

اما تو ناچار نیستی..ناچار به اینکه ضلع سوم این مثلث زهر آگین باشی.

.شرمنده عزیزم اما عشق یک پل است بین دونفر ..مثلث نیست و..شکل بی صاحب هندسی دیگری هم ندارد.!

بی شک زمانی لازم بود تا کمک کنی و مرهم باشی ..اگر نه فقط برای او ..شاید این فرصتی بود برای تو برای شناختن ظرفیت ها و توانایی های خودت .. برای آن که برای اولین بار به چیزی خارج از درست .. خانه قشنگت آینده ات.. سلول های بنیادی ات.. بسکتبالت و موسیقی ات فکر کنی.. اما حالا زمان دیگری است..

دوست من..وقتی هرچه قدم بر میداری جلوتر نمی روی..یعنی در گردابی از شن در وسط یک کویر گیر افتاده ای..من نمیگویم کمک نکن..دوست نداشته باش.. چه کسی می تواند به قلب یک عاشق امر کند که دوست نداشته باشد ..

اما زمان آن رسیده که علاوه بر آن انسان به قول تو عزیز ..به دختر بیست و پنج ساله ای فکر کنی که تمام شبها سرش را زیر بالش فرو میکند.. صبح ها یک ساعت زودتر پا میشود تا با معجونی از یخ و کرم و سرم ضد پف ورم چشمهایش را بخواباند و قرمزی را چشمها را به کار زیاد با میکروسکوپ نسبت دهد و نداند که یک بالش خیس برای دو همخانه نگران به تنهایی میتواند گویای همه حرف های نگفته باشد ..

این آدم ..این جناب.. هرکس که هست.. اصلاً نیمه اسطوره نیمه انسانی که.. اگر عاشق تو بود نصف حنانه و هاله متوجه رنگ پریدگی و گود رفتن چشمهایت میشد ..متوجه افت نمره هایت و..عاشق آینه عاشق است..اگربعد همه این روزهای زیاد ..نه به یک نظر رصد کردن نتواند ته چشمهایش این همه نگرانی و تنهایی را ببیند .. این همه خواستن و بودن را.. دیگر نه عاشق است نه هیچ چی دیگر برای تو..

حتی اگر روزی بتوانید با هم زندگی کنید و او در یک جور نماز روبه قبله و دل به بازار همسر تو و عاشق دیگری باشد ..تازه آغاز رنج های تو است.. تویی که هاله حنانه می گویند آنقدرزود و واضح میفهمی که انگار یک میکروسکوپ الکترونی هم گذاشته اند توی کله ات..

صبا جان!

چه خوش بی مهربانی هردو سر بی!..

اگرلیلی دل آشفته ای داشت ..دل مجنون از او ..

پیوست:

1.( این نامه را سال قبل به دختری نوشته بودم که نامش در اصل صبا نیست . نمی دانم فرجامش به کجا کشید اما امیدوارم خوشبخت باشد . بخش اول نامه را با اجازه دو دختر همخانه مهربان او اینجا گذاشتم..)

2.این شعر را هم تازه ...

روح سبز تناوری داری دامن آسمان سری داری

گرچه تنها درخت باغ منی ریشه در باغ دیگری داری.... دور نزدیک و تلخ شیرینی دوستی ؟دشمنی ؟ کدامینی؟

توی این آستین شوخی ها -خودمانیم - خنجری داری!

همدلی عشق نیست می قهمم دوست ..معشوق نیست می دانم

بعد از این فکر کن که در این سو ..دوست.. همدل.. نه.. مادری داری...

نامنظم ترین

ملاحت — Sun, 29 Jan 2012 04:59:58 GMT

این ماه هر روز یک یا دو دقیقه و گاهی کمی بیشتر دیر تر از ساعت 8 به اداره رسیدم.. و به ازای آن ساعاتی بسیار بیش از باقی همکارانم مانده و کار کرده و رفته ام.. به خاطر قوانین خودم.. قوانینی که بنا بر آنها نباید حق کسی دیگر را به خانه برد و این سوای حجم زیاد و گسترده کار هاییست که انجام میدهم..در این ماه دو ناظر محترم برای بررسی آمده و آدمهایی مثل من( بخصوص خود من را )نامنظم شمرده بودند...

بله حق با این دو ناظر محترم بوده..من هر روز صبح ساعت پنج و نیم تا 6صبح از خواب بیدار میشوم.. اغلب روز ها چون خانه ام در جایی قرار دارد که تاکسی ها پر از آن عبور میکنند دقایق طولانی منتظر تاکسی می مانم و چند دقیقه پس از 8 به محل کارم میرسم و از بدو ورود دگمه مرخصی را فشار می دهم و به چند دقیقه قبل از 8 من 15 دقیقه قبل از 8 هم افزوده میشود..

آنها حق دارند چون در همان دقایقی که برای آدمهایی مثل من مرخصی رد شده ..بعضی از عزیزان دل ماموریت مکانی را نوشته و در منزل خود به خواب خوش فرو رفته اند..مکان و ماموریتی که تقریبا ً هر گز بررسی نمیشود..و نخواهد شد ..

این عزیزان پس از بیداری از خواب کار خصوصی یا کارهای شخصی خود را بررسی میکنند و تقریبا هر چند یا یک روز در میان به اداره می آیند .. در ساعات محترمانه حضور هم هرگز آنقدر کار ندارند که آدمهایی مثل من ..

افراد محترمی که چهار ماه اضافه کار من به گرد یک ماه مزایای ایشان نمیرسد و نخواهد رسید..

اما آنها منظم اند زیرا به ازای ساعات عدم حضور خود مجوز قانونی دارند..

ناظرینی از این دست را کم ندیده ام کسانی که فراموش میکنند اماکن بسیاری هست که در آن افراد به راحتی و به اشکال مختلف یا در محل کار نیستند یا اگر هستند حضورشان برای چیزی غیر از کار خودشان است..

اموری مثل

نقد و بررسی زندگی خصوصی دیگران

خرید مایحتاج خانه

انجام مکالمات شخصی با تلفن اداره

و...

این عزیزان برای کار ناکرده خود بیش از کارهایی که امثال من انجام میدهیم مستندات قانونی دارند..همچنان که برای حضور یک سوم یا یک دوم خود بیش از من مستندات مضبوط دارند..

بله آن سه ناظر محترم حق داشتند

من نامنظم ام..من به نظمی که در آن فقدان تاکسی در یک مسیر ..تاریکی زمستانی صبح ها برای یک خانم..حضور از 8 صبح تا 2 عصر گیرم بدون انجام یک اپسیلن کار مثبت..دروغ گفتن و زیستن قانونمندانه عادت ندارم...

پیوست:

.به بایزید گفتند از بسطام برو چرا که تو بدترین خلقی در این شهر..

او خندید و گفت:"خوبا شهری که بدش من باشم.."

این همه آشفته حالی..این همه نازک خیالی..

ملاحت — Mon, 26 Dec 2011 12:02:40 GMT

روز های فشرده ای را میگذرانم

فشرده یعنی بدون اتلاف وقت و در عین حال گاهی خرد کننده.. شب ها بلا استثناء دو شب به بستر میروی و قبل از آنکه بفهمم چه شده با صدای زنگ موبایل بیدار میشوم که ببینم 5 و 45 است یا 6 بیست دقیقه

روز ها بین طوفان حوادث کوچک مچاله اند.درون ذهنم توی این تنهایی در جمع هزارها جواب هست که باید بدهم.این جواب ها را اینجا مینویسم تا بدانید چقدر زندگی کوچک و ساده من پر دغدغه و ویلان و سیلان است!

راحله عزیز

دوست نازنینم

پیامکهای شعر بارانت هر روز به من می رسد .. نامرد نیستم عزیز جان و دل!اما این مجال بیرحمانه اندک گاه وقت کشیدن آه از نزدیک ترین ها را نمیدهد ..چه رسد نوشتن یک بیت.."این چه استغناست یارب این چه قادر حکمت است

کاین همه درد نهان هست و مجال آه.. نیست(اسا چی بوکنم بلامی سر نیست د؟)

گفتم دفاع میکنم و بارها کم میشوند .. بگذار اذعان کنم که خدا هر کاری را برای امثال من به پایان میرساند از آن روست که لابد زمان آغاز کردن وظایف سنگین تری رسیده است!میگویی نه نگاهی به خودت بینداز که به حول و قوه الهی کمی از من که نمیکنی هیچ ..اییییییین هوا مسئولیت بیش از من داری!

برادر خوبم برادر سبوی ام دادا!

که چند ماه قبل در شادیت شرکت کردم وحالا.. سوالی ..پرسیده بودی..تلخ.. این که چرا برخی آشنایی ها اتفاق میافتد تا به جدایی ها برسد..نمیدانم ..بسیار دعا کردم تا به خیر بیانجامد این قصه تلخی که برای من و میلاد گفتی.. اما گویا کار از دعای من گذشته است..برادرم..چه بگویم؟تنها از خدا میخواهم خیری به انصاف و عدالت نزدیک برای هر دوتان پیش رو بگذارد که هردوی شما برای من و میلاد عزیز هستید ...کوتاه میکنم که جا برای گشودن این زخم نیست..

پدر عزیزم

درک میکنم که برای یک پدر بزرگ باید تمام جهان مجالی برای بازی و شادی و خواستن یگانه نوه دلبندش باشد ..( دست برقضا من مادر نبوده مادربزرگ هم هستم..میگویید نه از بروبچ باشگاه بپرسید)عجیب است که هنوز نمی دانید که من با همه قوت قلب و قلدریم دربرابر دو قطره بسیار بی دفاع ام..اشک کودکان و پیران و خون ناحق...اما پدر جان اگر نوه دلبند شما که خواهر زاده پاره قلب من است امروز که در آستانه سه سالگی نیاموزد حق ندارد به همه چیز دست بزند و همه کاری بکند فردا در این دشت مشوش و این روزگار وانفسا چه سرش می آید؟ ( الهی برای آن قطره های اشک مرواریدش بمیرم!)

پدرم

تعجبی ندارد که سخت گیری های شما در قبال ما چهارتا به این نرمخویی در قبال این فرشته کوچک بدل شده..اما اگر اجازه ندهید مامانش ..من و.. کمکش کنیم به جای یه کوچولوی نازنین اما لوس یک انسان کوچک نه ناقص باشد زندگی کامل و شادی نخواهد داشت..

یادتان هست پریروز وقتی عمداً پا روی نان سفره گذاشت و به او گفتم یه عالم نی نی توی دنیا از این نون ها ندارن بخورن.. ناگهان صورت کوچکش درهم رفت.. او را ناکامل فرض نکنید پدر! او یک انسان کامل است گیرم هنوز مینیاتوری و کوچولو!

خواهرکم...یکدانه خواهرم

سنگ صبور خانه گی ام

گاهی تمرین ندیدن کردن همانقدر برای روح بشر لازم است که.. تلاش برای دیدن و دقیقاً دیدن..

وقتی از فرط دیدن انسان دچار چشم درد میشود و روح درد و الی ماشاء الله درد دیگر گاهی لازم است چشم برهم بگذاریم.. تنها به قدر تسکینی کوتاه.. اگرچه میدانم تو هم متاسفانه مثل خودم بلدی از پس پلکهای بسته هم ببینی..مخلصتم.. گاهی نبین.. گاهی نفهم.. گاهی صبور و عاقل نباش..دیوانه باش تا غم تو عاقلان خورند.. گرچه سخت است گفتن به آتش این که نسوز..

و اما تو دوست عزیزم

نگران هر آن اندک و هیچ که برایت میکنم و بیش از این نمیتوانم کرد ..نباش..مرض آدمهایی مثل من که اشتباهاً از دوران کهن به عصر مدرن تو افتاده اند مرض لاعلاج دوست داشتن است..دروغ چرا؟ شعر زیبای شکسپیر در ذهن علیل و بیمار ما چنین باز خوانی میشود:

بودن یا نبودن.. نه.. دوست داشتن یا نداشتن.. مسئله این است..گاهاً حساب کتاب کنان در پاسخ آنچه از نظر من وظیفه دوستی و از نگاه تو لطف است چیزی چیزکی میگویی که سخت آزارم میدهد ..

جناب مستطاب دوست !

من در بند چیزی نیستم..دربند حساب و کتاب آنچه میکنم ( اما در مداقه بر آنچه نمیکنم.. چرا.. همواره نگران آنم که چه می توانستم برای عزیزی انجام بدهم و ندادم..)گفتم دربند چیزی نباشم بلکه بتوانم..کمی.. فقط کمی آزاد باشم و آزاده.. اگرچه این دربند چیزی نبودن مرا در برابر بسیاری تهی دست و فقیر مینماید ..شاید بعضی ..نه بسیاری وقتها به خالی دستها و روحم نگاه میکنم و از خودم میپرسم..مگر چیزی هم برایم مانده..؟

اما به قول شریعتی:" چه غنایی ست در این ناگهان هیچ نداشتن...."

حضرت دوست!

وقتی آنچه را توانستم انجام دادم دیگر پاک یادم میرود..و دنبال چیز دیگری که از دستم بر بیاید خواهم رفت..چون از آنها توقع نمیرود که در من دنبال نقطعه ضعفی نگردند ..نفسشان گرم که هر آنچه را چشم لطف دوستان در من ندید میکروسکوپ عیبجویی شان در من نمود و بزرگنمایی کرد و شاید بعضی وقتها باعث شد که بتوانم نقصی را اگر نه برطرف ..کم رنگ کنم.. اما علامت سوالی در نگاه تو کافی است که مرا بهم بریزد.. چون روح ساده و روستایی زاده من نه فرصت قصد و غرضی دارد و نه مجالی..بیشتر عمرم بهمین دربند نبودن رفته است..این کمم باقیمانده هم بگذار.. همچنان باشد..

دوست من..رفیق روحم

بعید است از تو که سخن مولانا را از یادبرده باشی که وقتی آنکه بی نیاز است و غنی .. در عین غنا به خود زحمت پذیرفتن هدیه ای را میدهد این اوست که لطف میکند..نه آن که ظاهرا!میبخشد..

و اصلاچه دارم میگویم من؟ من که عین گنگ خواب دیده هی حرفام را من و من میکنم.. کدام دادن و کدام بخشیدن و کدام پذیرفتن؟

دادو ستدی در میانه نیست؟!گفتگویی است از جنس کلمات و دوست داشتن که به هیات اشیاء در آمده..به هیات متنی که برایت ترجمه میکنم.. یا لبخندی که چهره دلتنگت را روشن تر میکند...به هیات حتی حرفاهایی "برای نگفتن"

مرا در ترازوی سنجه دیگران نگذار..من هر کسی نیستم.. برای خودم هیچکسی ام ..یک لاقبایی بی فرجام و آغاز.. رفیقی برای وقتی کسی نداری.. هر جا همین که حس کنم به قدر ملالی حتی کوچک بر هوای نفس کشیدن کسی سنگینی میکنم ..زود و سریع در هیاهوی دیگران گم میشوم..انگار که هرگز نبوده ام..

(بدون عنوان)

ملاحت — Tue, 13 Dec 2011 06:14:16 GMT

سلام

از این که این همه دیر بروز کردم بسی شرمنده ام دوستان. راستش کارهایی بسیار مهمتر از نوشتن وجود داشت و من طبق معمول دو دست داشتم..24 ساعت وقت برای هر شبانه روز و ...

روزهایی که گذشت آسان نبود.. نه از درون و نه از بیرون و ظاهر اوضاع. گاهی تصور میکنم از تمام لباس هایی که خداوند تبارک برای تن ما دوختی تنها سختی کمی بر این" قامت ناساز بی اندام "( به قول حافظ عزیز) خوش می نشیند.

راستش دوستان من از شما چه پنهان از خدا پنهان نیست دیگر برای گله کردن هم سختی هم فرصتی ندارم . این زندگی مجالی بیرحمانه اندک است حتی برای گله از اندک بودنش..

از این نق و نوق های خرد خرد که بگذریم از پایان نامه یک ماه قبل با نمره 19 دفاع کردم. تنها در روز آخر می دانستم که اوضاع نسبتاً بهتر است.

وقتی استادم دکتر جلایی پور برگه جلسه پایان نامه مرا قرائت کرد دلم میخواست از فرط خوشحالی با کله برم توشیشه! ( امری که برای یک خانم در سن و ابعاد بنده ا ز احترام و عقل و . و.. به دوراست!!! ) راستش آن یک تعریف کوچک استادم بعد دفاع و همچنین صحبت کوچولو و قشنگ استاد داور برایم بسیار بسیار امید بخش بود.همان روز دکتر شریعتی نازنینم را هم دیدم و قرار مقاله مجله جامعه شناسی دین را هم گذاشتم.اما از ان روز تا حالا ایضاً اسب عصار گرد آسیای زندگی میچرخم و دریغ از یک مقاله..!

از مسابقات که قبل از دفاع در نهار خوران گرگان برگذار شد هم با یک برنز برگشتیم. در مسابقه آخر سه عضو مصدوم داشتیم و اشتباه مربی در چیدن تیم کار دستمان داد .تیم اول مسابقات مازندران را زدیم تا در گیم شماری از تیم دوم گلستان که میزبان هم بود عقب بیافتیم و سوم بشویم.. بگذریم تجربه ای بود من که اصلاً از مسابقه و زیبایی ها لذت نبردم.. نگرانی پایان نامه دفاع نشده از درون مرا میخورد.. از معدود روزهایی بود که دانستم دل خوش و خاطر آرام چه تاثیری بر ذائقه ما از طعم این جهان رنگین و خوشگوار دارد..!( مدال را دادم به رادین کوچولو !در همین سفر هم از هم اطاقی بودن با مریم عزیز کاپیتان خوب و خونگرم و خوش برخوردمان لذت بردم و هم دوست جوان و نازنینی به نام مونامونا پیداکردم( اگر بدانید چه ماجراهایی داشتیم!!برایتان میگویم!) مراسم استقبال کنون ماهم خیلی جالب بود. میلاد و آزاده و رادین کوچولو آمدند استقبال من..دروغ چرا این روز ها دلم برای رادین .. میلاد برادر کوچکم ..راحله..مریم و..بعضی از دوستان و استادان خوبی که مهربانی شان پناه پنهان و دورادور غرور روح خسته و نیازمند تعمیر من است سخت دلتنگم.. این مرض دلتنگی اما خودش کلی سلامت پنهان است..

وقتی دلتان هنوز تنگ میشود یعنی چپ سینه هنوز چیزی را دارید که قابلیت دوست داشتن عزیزان را داشته باشد.. گیرم قابلیت دوست داشته شدنش را ..نه!دلتنگی یعنی شما انسان هستید نه صرفاً آدم..

آدمهایی را میشناسم که خیلی ارجمند اند..بزرگ اند.. برای زیستن هدف هایی هم دارند..راه های رسیدن به هدفشان هم معتبر است.. اما از بس تمرین دوست داشتن نکرده اند .هر گونه حضور دیگران برایشان مزاحمتی آشکار است.. تنها گاهی به شما نیاز پیدامیکنند مثل کسی که میرود از بانک وجهی بگیرد و اعتبارش را به حد مورد نیاز برساند ..بعد هم برود بی که فراموش کند حتی صورت آن که پشت باجه نشسته بود چه شکلی است.. به این آدمها به خاطر استقامتشان در رسیدن به هدف احترام میگذارم.. اما نمی توانم برای دوستی رویشان حسابی باز کنم...آدم را یاد کسانی می اندازند که وقتی وسیله ای برای خانه شان میخرند خوب از آن نگهداری میکنند ولی وقتی عمر مفید آن وسیله تمام شد به قیمت مناسبی می فروشندش..بگذریم!اینطوری بهتر نیست؟برمیگردم و برایتان بیشتر پرحرفی میکنم.. در حال حاضر باید به چند نفری در کارهای درسی شان کمک کنم.. شکرانه زمانی که خودم از فرط سنگینی درس ها نمیفهمیدم روز کی شب و شب کی سپید میشود به صبحی که همواره خواهد آمد..

هیاهو برای هیچ

ملاحت — Wed, 07 Sep 2011 09:02:00 GMT

دوستان مرا ببخشند که کم پیدا هستم موضوع پایان نامه مرا در جهان و زمانی غیر از اینجا نگه داشته اما چند چیز مرا وادار به این نوشتن ها کرد.. نوشتن در راستای امری که در دور برم و زندگی ام جایی ندارد..

در چند روز اخیر وبگردی چند تا از دوستان مرا وارد وبلاگ کسانی کرد که زن دوم یک مرد بودند و با شور و احساس و افتخار از این امر حرف می زدند..

من خودم که به سلامتی:

به قول آن خواننده قدیمی(تو زمونه ای که عمر عشق یک صب تا شبه.. من هنوز تو گفتن دوستت دارم وا موندم..

من هنوز تو نقل این جمله هم جا موندم..)!

بنابراین قضاوت نمیکنم..زمان غربالیست که به گذر خود تنها اصیل ترین هاو واقعی ترین ها را نگاه میدارد..اگر ستمی بکنیم با هر توجیه شترق برمی گردد توی صورت خودمان..هر چه که به هر توجیه سوی زندگی دیگران پرت میکنیم از جنس بومرنگ هستند.. هرقدر دیر.. سر انجام به سوی قلب و روح خودمان برمیگردد..خنجر یا گل حقیقتش بعدتر معلوم میشود..

اما با این قوانین تازه مصوب !!!!هم لابد

.. می دانم درعرف ما برخی راه ها برغم چندان خوب نبودن شان بد هایی هستند که برای اجتناب از بدی بزرگتر گذاشته شده اند.. مانند جدایی یک زوج که هیچ حلالی پیش خداوند بیش از آن مکروه نیست.... با این همه برخی طلاق های عاطفی چنان عمیقند که متاسفانه چاره ای جز چاقوی جراحی جدایی نیست. ازدواج برای بار دوم امری استثنایی در شرع ماست.که دارد از استثنا خارج میشود . استثنایی که به زعم هر چه به عنوان یک دانشجوی جامعه شناسی ..یک انسان ..یک روح یک کسی که اگر جامه جنسش مرد نیست مردانگی و زنانگی .. هر دو را ..درک می کند.. یک آدم چهل ساله.. یک ماما که اقلا ده سال از عمر کاری اش را با زنان و خانواده ها گذرانده..یک خواهر بزرگ.. یک خاله..به خودی خود پر از دغدغه هاست.. ذات جدایی را درک میکنم..

اماازدواج با داشتن یک همسر ...؟؟؟

چه رسد به آنکه تبدیل به داشتن دو همسر کنار هم.. یا دور از چشم هم شود..!!

برایم عجیب است که گروهی می کوشند از استثنایی که در شرایطی بسیار بسیار بسیار نادر.. آن هم شاید مجاز باشد یک فرهنگ.. یک هویت و یک امر متعارف.. بسازند..در شرایطی که ما هنوز اسید پاشی یکی از دو همسر به دیگری .. قتل نسبت داده شده به یکی از دو زن که همسر یک مردند به دیگری و.. و.. و.. را شاهدیم..تازه اینها روی کار است.. زیر پوسته این پدیده اتفاقاتی وجود دارد که بماند..

برایم عجیب است که آدمی با دانستن این که خانه قلب مردی به عدل یا به ظلم یا حتی به ظاهر جایگاه دیگریست می کوشد در آن برای خودش خانه ای بسازد و توجیه اش یا منطقش.. یا دلیلش یا هر چه است به قول خودش ضعف ها و بدی های همسر مرد است یا عشق خودش یا..

اصلاً نمی فهمم ..زور که نیست..اگر یک زندگی ناموفق است.. اگر دچار طلاق عاطفیست اگر نادرست.. اگر سوء تفاهم است .. اول تکلیفش با خودش روشن شود بعد..

نمی فهمم مگر بازار است که اگر جنس بهتر یافتیم .. نو که آمد به بازار کهنه بشود دلازار و پسش بدهیم..

و روی سخنم با شبه مردانیست که از کلیه تعددهای مردانگی فقط همین تعدد را بلدند..تعدد.. همسر ..

( دور از جناب تمام دوستان گرانقدر خودم که آقا هستند و برادرم هستند و بزرگند و نمونه های کوچک مردانگی از بزرگوارانی که می شناسم که برترینشان مولا علی است..)

عالیجنابان!

که.. نه.. بگذارید هیچی نگویم.اگر انسانهای درستی بودید و در آن یک درصدی که از سوی خدا ( نه هوا و هوس) مجاز به چنین تصمیمی بودید هیچی..

اگر به آن طبقه خاصی تعلق دارید که فرمان خدا را با تحریف شرایطش بر شرایط بی ربط خودتان بدل کرده اید.. هه! چه حرفی دارم بگویم ؟ .. باشد که خداوند بگوید..

( دوستان ببخشند..مساله بار اول و دوم بودن ازدواج نیست .دفعه حقانیت و درستی ازدواج را ثابت نمیکند. وقتی تعهدی خطا بود باید با به حداقل رساندن آیبها به طرفین برای اصلاحش تلاش کرد و اگر نشد خدای نکرده اگر نشد به راه های دیگر اندیشید ) اما این شیوه تعدد همسر برای من ماما که توی مطبم و یا در بیمارستان و درمانگاه و به عنوان دانشجو و کاراموز در دومرکز پزشکی قانونی تهران و رشت شاهد چه همه ماجرا بوده ام..باور کنید اصلاً نمی توانم آن خاطرات تلخ آن همه زن و دختر را از یاد ببرم .. کسانی که شریک زندگی شان و یا یک همجنسشان زندگی شان را آنجور تاریک کرده بود..)مگر می توانم از یاد ببرم؟

قدر آب

ملاحت — Mon, 25 Jul 2011 05:03:58 GMT

قصه بیابانگرد بدوی و خلیفه را شنیده اید؟حتماً دیگر! از داستان های معروف مولانا است.

بیابانگرد یا به قول مولانا اعرابی روزی در شکاف سنگی در بیابان آبی می یابد .. توشه ای اندوخته از قطرات باران..و به تشویق همسرش آن را برای خلیفه می برد .. زیرا آن آب به زعم او پاک ترین و گواراترین اندوخته ای از آب بوده است که او در همه عمر تشنگی اش بدان برخورده است..پس علی رغم تشنگی آن آب را در ظرفی می ریزد و برای خلیفه می آورد و چون به محضرش میرسد برایش از صافی و زلالی آب می گوید و از این که این چنین آب گوارایی تنها شایسته نوشیدن اوست..

شاید هم هیچی نگوید.. تنها آب را پیش روی فرمانروا بگذارد .. سرش را پایین بیاندازد و در خاطر تشنه خودش از خیال سیراب شدن کسی که برایش عزیز است ..تشنگی خودش را برای خودش مقدس کند.. و تنها لبخند کوچکی لب های ترک خورده اش را یک ذره ...

فرمانروا را به چنین آب تلخ و شوری که لابد یکی دو دانه شن ریزه کویر هم تویش افتاده چه کار؟.. او همه عمرش کنار آب بوده است..مالک انواع آب هاییست که ..و خیلی زود صدای امواج آبی فرات که از کنار قصر او می گذرد بیابانگرد ساده را به اشتباه خودش واقف میکند .. چقدر آب و چقدر موج..!

آن وقت بیابانگرد باید به خودش چه بگوید؟ دو قطره اشک لب های تشنه اش را.. شاید هم به قول دوست و برادر مهربانم عطا نگاهی به پاهای خسته اش بکند و به خودش بگوید ( به تاول های پا چگونه می توان گفت که تمام این راه.. اشتباه بوده است!)

گاهی تصور میکنم همان بیابانگرد ساده ام و تنها آبی را که می توانسته ام از کویر کوچک خودم بیاورم.... کویری که در آن به قول معلم دوران جوانی ام.. تنها گل هایی که در آن میروید خیال بوده است.. کویر کوچکی که آسمانش از زمینش به آدم نزدیک تر است..

بله گاهی خیال میکنم آب را توی کوزه ای گلی و ساده و آوردم و چنین شنیدم:

- آبه؟

و پاسخ دادم: بله

-په! چرا تو کوزه است خوب..!

- سرد و تمیز بمونه

- وا! دیگه کوزه دمده شده قربون..ظرف مهمه.. مظروفو بی خیال..الان یارو ماهی رو رنگ میکنه عوض طوطی میفروشه..

-آبه؟

- بله

-چه خوب .. میشه بی زحمت بدین..کفشم گلی یه الان قرار دارم.. می دونین که الان خانوما عقلشون به چششونه..

-؟!

- آبه؟

- بله

- وا خوب بیریز زمین بارت سبک شه.. سی چی این کوزه سنگینو گرفتی دستت.. تابلو شدی تو این جماعت!

- آبه

- بله

چه خوب .. بی زحمت میدیش.. گلاب بروتون باس برم......

- آبه؟

-بله

-یه لیوان بیریز بی زحمت

- فکر کنم همش یه لیوانه.. شما تشنه این؟

- نه الانه پیش شما سیر و پر خوردم..

- پس واسه چه می خوایین آب بخورین؟

- همینجوری.. واسه لذتش..ببینم آب در و دهات چه مزه میده..بوی پهن میده یانه..

-؟؟

آبه؟

-بله..

بدین بریزمش اینجا

- اینجوری تمیز می مونه

( شاید برای اولین بار شاد شدم وقتی دیدم صورت آرامی می خواهد آب عزیز تشنگی مرا توی ظرف پاکی بریزد ..)

- خوب.. حالا شد .. حتما باید تو چنین ظرف شفافی بخورینش

- من دوست دارم تو ظرفی بخورم که توشو ببینم

لبخند زدم : پس..

- من که نمی خوام بخورمش.. می خوام زیر میکروسکوپ تجزیه اش کنم..و با صورت متفکری ادامه داد .. میدونی الان دیگه آب بی میکروب پیدا نمیشه...این نمونه دست نخورده است... ممکنه حاوی میکروب های نادری باشه..

بله دوستان!

داشتم فکر میکردم بیابانگرد ساده چه حالی میشد اگر میدید آب عزیز تشنگی اش را برای پاک کردن کفش.. برای دور ریختن ..برای بررسی کردن .. برای هر "برای" ای جز رفع عطش می خواهند و نمی خواهند..

سعدی غزل زیبایی دارد که حال تلخ آن بیابانگرد و حال من است..آن بیابانگرد شاید بهترین آب ها را نمی شناخت.. اما عطش را خوب می شناخت و یقین دارم عین من معنای رفع عطش را هم بهتر از کسانی میدانست که دستشان به انواع آب ها می رسد..

بیابانگرد به فرمانروا گفت:

سل المصانع و رکبا..تهیم فی الفلواتی

تو قدر آب چه دانی.. که در کنار فراتی..

( از سوارن گذرنده از بیابان ها بپرس قدر آب را زیرا....)

غزل خودم

ملاحت — Sun, 24 Jul 2011 09:33:49 GMT

...در دل به دلنشینی خنجر نشسته ای

از زخمه های دشمن من بی امان تری

یک چند دور میشوم آخر عزیز من!

با هر که پشت کرده به تو مهربان تری!

از بی ستاره ای که منم این همه نترس..

خورشید من..تو از من بی آسمان تری؟

پیچیده میشوم.. بله! پیچیده مثل تو!

وقتی تو هم به ساده گی ام بد گمان تری

ای "آن که خاک را به نظر کیمیا" تویی

با هرکه خاک پای تو شد سرگران تری؟!

2/5/90