از تو برنمیگردم تا بمیرم..

 جمله زیبایی از شعر وطن "سلمان" جان هراتی یه که بسیار زود در تصادفی به اشعار خودش پیوست اما این جمله زیباش تا روز ها منو با خودش می برد..

 از تو برنمی گردم تا بمیرم...

بعضی تعلق خاطرها آدمو کوچک میکنه.. بعضی بزرگ تر از بزرگ ..مهاتما گاندی جون نازنین( اینقدر این آدمو دوست دارم!!!!)می گه:" عریضه یک مرد کوچک بیانگر ضعف او و عریضه مرد بزرگ.. نشان قدرت اوست. عشق انسان مثل دیگر دارایی های او...عریضه ای از عریضه ها و درخواست های روح اونه.و نحوه ابراز و تمامی تلاش هایی که آدمی برای رسیدن به این بزرگترین نیاز برتر از بی نیازی میکنه همه آشکارکننده ماهیت و توانایی های پنهانی که انسان در خودش داره..

کریستین بوبن این حسو در کتاب زیبای فراتر از بودن با این جمله میگه:"

دوستت دارم

این جمله ایست که نمیتوانم آن را به زمان گذشته بیان کنم..."

حتی وقتی انسان در عشق بزرگی ابراز نتوانستن و به قول ما امروزی ها کم آوردن میکنه... این احساس بزرگ و عمیق و اصیله..صد هزار توانستن فدای چنین  نتوانستنی!! میگین"" نه؟"

ببینید ترس از کم آوردن و نتوانستن حافظ چقدر تو این شعر قشنگه:"

 دلم رمیده شد و غافلم من درویش

چو بید بر سیر ایمان خویش میلرزم

که آن شکاری سرگشته را..چه آمد پیش ؟

که دل بدست کمان ابروییست.. کافر کیش..

خداوند خودش به لطفش کم آوردنا و نتوانستنهای مارو هم در راهی بزرگ قرار بده..آمین!